I tend to be sentimental with a lot of dates. Every morning, I wake up, thanking for the breaths I am taking in and out, and hoping that the day won’t suck. I check my mobile phone and always get stuck to what date it is.

***

A year ago, I can still vividly remember that I had a haircut in a high-end urban salon. My friend told me that I was just wasting money because I did not even bother to change my hairstyle. That same old playsafe me – of course, for those I-don’t-have-that-time-for-my- hair days. She said that I should try new things. New things.
I went to a chapel afterwards. I wanted to comfort myself. New things. Again, my mind was racing again, classifying new things. What are new things anyway? I went blank. I am obsolete. I am so sorry for myself.

I watched a movie afterwards.

***

Half a decade ago, I can still remember that I stared at my closet longer than usual, picking up my most ladylike wardrobe. I went out of our humble abode, greeted the sun, wished that I could hold onto this “idea”.

I smiled a lot that whole day. I did not notice mall-goers and did not bother to bash on social realities that pollute such a dwelling. The time ticked a little slower than usual.

We watched a movie afterwards.

***

It’s different now. To most people, it is not making sense at all. Well, just to remind myself, they always think that way.

But in reality, it is still the same. I could still feel happy, excited, elated on this day. And as the day ends, most of the time, I felt wasted, even regretful why I’m still stucked up. And still nobody understands.

It’s just too difficult to have a perspective. Sometimes I just don’t believe myself anymore. I don’t know if I’m still this person moving, breathing, living. Everything that I treasured from the past, those colorful moments are now downgraded into meaningless incoherence. I cannot even distinguish if those things really happened or if it’s just make-believe.

***

I am still asking all the questions. But I am still enchanted by the idea that I can have the answers.

Binubuno ng mahahalagang sandali ang araw na ito sa kasaysayan na naman ng bansa. Masasabi kong kumplikado at krusyal sapagkat pinag-uusapan rito kung saan ipapanig ang kapangyarihan – ang kakayahang makapangyari ng pagbabago at kaunlaran para sa ating lahat.

Hindi maikakaila na naging masalimuot para sa ating lahat ang mga nakaraang araw dahil na rin sa tawag ng eleksyon. Punong abala rito ang mga kakandidato at ang kanilang mga alagad sa pagpapahayag ng kanilang mga plataporma at panliligaw sa tiwala ng botanteng Pinoy. Gayunpaman, heto’t binabagabag pa rin tayo ng mga samu’t saring kontrobersya, mga kalunos-lunos na krimen, at labis na pag-iisip kung sino nga ba ang ihahalal ngayong eleksyon.

Sa ikalawang pagkakataon, ay ipinagkakaloob sa akin ng konstitusyon ng bansa ang karapatang makapaghalal. Kung tutuusin ay hindi naman mabigat na responsibilidad ang agpunta sa paaralan at magsulat ng pangalan ng kung sino lang. Ito rin ang nasa isip ko noong una akong bumoto. Pero kung babalikan natin ang mga nagdaang pangyayari sa bansa, napagtanto kong maaaring may kasalanan din ako sa mga hindi magandang pangyayaring iyon. Sa pagkakataon ko ngayon, hindi ko alam kung sapat na ba ang pagsusuring aking ginawa para sa mga pangalang isusulat at hindi ko isusulat mamaya sa presinto ng botohan.

Gayunpaman, magaan ang kalooban kong sabihin na hindi ko sinasayang ang pagkakataong ito. Malinis ang aking konsensya na ang aking mga isusulat at hindi isusulat na pangalan ay hindi dumudungis sa aking pagkatao. Hindi ko na rin siguro panghihinayangan at ilang blankong espasyo sa aking balota dahil ito naman ang realidad e – kakaunti lamang ang tunay na tapat na gumaganap ng tungkulin.

Sa katunayan, ang konsepto ng katapatan ay masasabi kong relatibo pa sa konsepto ng pulitika. Hindi nakakapagtaka na may mga pagkakataong makakagawa rin naman sila ng pagkakamali ngunit makakagawa rin ng tama. Pero ang mahalaga marahil ay matingkad ang pagmamalasakit nila sa bayan kahit na may mga banta na ganitong mga pangyayari.

Maganda rin sanang tukuyin na hindi lamang ang mga kandidato ang pinupukol ng katanungan ng katapatan. Ang pinakamalaking kapangyarihan sa konteksto ng isang eleksyon ay nasa kanyang botante. Minsan ay nakapag-123 ako sa dyip dahil sa mainit na komosyon sa pagitan ng aking kaibigan na nagbabalak ibenta ang kanyang boto. Kung tutuusin, mahirap talagang timbangin ang ganitong mga kalagayan, lalo na at naglalaro ang konspeto ng kahirapan sa ganitong mga usapin. Subalit hindi naman matutugunan ang problemang ito sa simpleng pagbebenta ng balota. Lalo pa ngang kahindik-hindik ang balik nito sapagkat ginugulangan lamang nila ang mamamayan kapag ibinigay na natin sa kanila ang pwesto.

Sa bahay namin ngayon ay 7 dapat ang boboto. Pero tatlo lang kaming sumadya – ang aking mga magulang at ako. Ang aking 3 pinsan ay hindi na nagsayang ng panahon na umuwi pabalik ng aming mga probinsya para bumoto. Hindi na rin nila inintindi na dito na lamang magparehistro, sa hindi ko malamang dahilan. Ang aking kapatid na sana ay unang beses na boboto ngayon ay tinatamad magparehistro at mukhang may sariling sistema na pinaniniwalaan pagdating sa eleksyon.

Ngayong eleksyon ay nasa atin ang seleksyon. Meron tayong kapangyarihan na pumili at hindi pumili. Para sa mga kandidato, merong pagkakataon na kayo ang pipiliin at hindi pipiliin.

Ang kakakayang makapangyari ay nasa ating boto.